Po udziale w Akcji „Burza” i wkroczeniu wojsk sowieckich na teren Tarnowskiego „Jur” ukrywał się kolejno w Krakowie i Gliwicach, działając po rozwiązaniu AK w strukturach Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”, gdzie pełnił funkcję szefa oddziału bezpieczeństwa w Okręgu „Śląsk”.

Zagrożony aresztowaniem przez UB i pewnym losem skazańca, za zgodą przełożonego opuścił w 1946 roku kraj i przedostał się do Włoch.

Naczelny Wódz, generał broni Władysław Anders, na podstawie dekretu Prezydenta RP z 12 marca 1937 roku, mianował go podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1965 roku. Na początku lat 70. ukończył zorganizowane przy współpracy z Polskim Uniwersytetem na Obczyźnie w Londynie 2,5-letnie Studium Nauk Polityczno-Wojskowych. Formalnie został przeniesiony do rezerwy w 1985 roku, przy czym jeszcze przez 2 lata z upoważnienia emigracyjnego ministra spraw wojskowych wystawiał dokumenty demobilizacyjne.

Jako oficer podczas emigracji szkolił przez 30 lat kadry dla niezależnego Wojska Polskiego. Był ostatnim przewodniczącym Głównej Komisji Weryfikacyjnej Armii Krajowej w Londynie. W latach 90. państwo Wałęgowie zamierzali wrócić do Polski, jednak z powodów rodzinnych zmuszeni byli pozostać w Londynie.