Wacław Kuchnio ps. „Spokojny” (ur. 23 marca 1917 w Rykach, zm. 8 czerwca 1948 w Warszawie) – partyzant Armii Krajowej, podporucznik z oddziału Mariana Bernaciaka „Orlika”.

Życiorys Urodził się w wielodzietnej (dziesięcioro dzieci) rodzinie chłopskiej. Ojciec Stanisław Kuchnio (1873–1920), matka Zofia z d. Kosiorek (1877–1946). Gdy miał 3 lata umiera jego ojciec. Po ukończeniu 7 klas szkoły powszechnej pomagał matce w gospodarstwie. W latach 1936–1938 odbył zasadniczą służbę wojskową w pododdziale saperów 15 pp „Wilków” w Dęblinie.

W kampanii wrześniowej walczył w 15 pp „Wilków” w ramach Armii „Łódź” w rejonie Wielunia, Stolca, Rychłocic i Brwinowa. W tej samej kampanii pod Wieluniem zginął jego brat Jan Kuchnio. Uniknął niewoli niemieckiej i w początkach października 1939 wrócił do Ryk. W lutym 1940 wstąpił do Polskiego Związku Powstańczego (ZWZ) w Rykach. Przyjął pseudonim „Spokojny” i 1940–1943 był żołnierzem Placówki ZWZ–AK Ryki. W sierpniu 1943 ukończył I kurs w ramach szkoły podoficerskiej w Dąbi k. Ryk utworzonej z inicjatywy szefa Kedywu w podobwodzie „A” Obwodu Puławy AK ppor. Mariana Bernaciaka „Dymka”, „Orlika”.