Adam Łopatka (ur. 10 listopada 1928 w Szlachcinie, zm. 14 czerwca 2003) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, teoretyk państwa i prawa. Pierwszy prezes Sądu Najwyższego w latach 1987–1990, z urzędu przewodniczący Trybunału Stanu, minister-kierownik Urzędu ds. Wyznań, poseł na Sejm PRL VII i VIII kadencji.

Życiorys mały|200px|Grób Adama Łopatki na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie Syn Stanisława i Franciszki. Absolwent Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, od 1968 profesor na tej uczelni. Od lipca 1969 do września 1987 był dyrektorem Instytutu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk.

W 1947 przystąpił do Organizacji Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego, a w 1948 wraz z nią do Związku Młodzieży Polskiej, którego członkiem był do 1956. W 1953 wstąpił także do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1956 do 1958 był I sekretarzem Komitetu Uczelnianego partii na UAM. W latach 1968–1971 był członkiem Centralnej Komisji Rewizyjnej Komitetu Centralnego PZPR, w latach 1971–1980 zastępcą członka KC PZPR, w okresie 1986–1990 członkiem KC PZPR. W latach 1986–1989 był członkiem Komisji ds. Wewnątrzpartyjnych oraz Działalności Partii w Organach Przedstawicielskich i Administracji Państwowej Komitetu CentralnegoKomisja ds.