Niektóre rodzaje znaków były powiązane z typem obiektu, bardziej systematycznie nanoszono je na figurkach niż na narzędziach. Znaki te były powtarzane przez tysiąclecia, zatem konwencję zdobienia przekazywano z pokolenia na pokolenie. Według badaczy analiza pozwala jednak sformułować tezę, że pierwsze spłeczności zbieracko-łowieckie przybywające do Europy opracowały system celowych i konwencjonalnych znaków umieszczanych na mobilnych artefaktach już kilkadziesiąt tysięcy lat przed pojawieniem się pisma.
Podział chronologiczny W latach 30. XX wieku D. Peyroni zaproponował podział chronologiczny kultury oryniackiej na pięć faz:
faza I – szerokie, rozszczepione ostrza kościane z renifera, grube drapacze tzw. łódkowate; faza II – romboidalne ostrza kościane bez rozszczepienia, drapacze zwężają się, pojawiają się tzw. drapacze pyskowate; fazy III i IV – ostrza kościane o okrągłym przekroju, zanika tzw. retusz oryniacki; faza V – ostrza kościane ze ściętą podstawą oraz dwustożkowe, liczne drapacze łódkowate i rylce.