Po powstaniu cesarstwa ujednolicone pismo stało się elementem polityki unifikacyjnej, która miała zapobiec tendencjom odśrodkowym w Chinach. Wyrażała się ona w haśle „Jedno pismo w księgach, jeden rozstaw osi w wozach“ (书同文，车同轨). Wprowadzenie ujednoliconego pisma miało być także wyrazem potęgi i wyjątkowości Pierwszego Cesarza na tle dotychczasowych władcówFiztgerald, C.P., Chiny. Zarys historii kultury, PIW, Warszawa, s. 151.
W chwili ujednolicenia chińskie pismo miało już za sobą przynajmniej 1,3 tys. lat ewolucji. W pisowni niektórych znaków istniały setki oboczności, co utrudniało wymianę informacji i sprawne zarządzanie państwem. Po reformie Li Si inne odmiany pisma używane w sześciu podbitych królestwach zostały wycofane i zakazane pod groźbą surowych sankcji. Reforma okazała się sukcesem i stała się jednym z najważniejszych czynników jednoczących Chiny przez następne tysiącleciaMarcel Granet, Cywilizacja chińska, PIW, Warszawa, str. 109.
Zdaniem francuskiego sinologa Marcela Graneta do unifikacji pisma miał się także przyczynić Edykt o spaleniu ksiąg, wydany przez Qin Shi Huanga w 213 r. p.n.e. Inni sinologowie zauważają jednak, że spaleniu podlegała tylko część ksiąg, co stoi w sprzeczności z hipotezą GranetaMieczysław Künstler, Pismo chińskie, PWN, Warszawa, 1970, str.