Podobnie jak u minorytów (franciszkanów) podstawą służenia Bogu było i jest ubóstwo. Ubóstwo dominikańskie jest wyraźnie związane z apostolskimi celami zakonu. Konstytucja zakonu mówi, że jeśli zakonnicy pragną naśladować Apostołów, muszą żyć podobnie jak oni. Każdy z braci przed złożeniem profesji pozbywał się tego, co posiadał i tego, co mógłby otrzymać z dziedzictwa lub darowizny; od tego momentu wszystko, co miał, należało do całego zakonu. Celem ubóstwa było naśladowanie Chrystusa, który także nic nie posiadał. Sądzono, iż pozbycie się wszelkich dóbr materialnych pozwoli lepiej słyszeć głos Pana.
Znani dominikanie
Wśród dominikanów, którzy zostali ogłoszeni świętymi lub błogosławionymi, są m.in.: św. Dominik Guzmán, założyciel zakonu (zm. 1221) bł. Jordan z Saksonii, następca św. Dominika (zm. 1237) św. Jacek Odrowąż (zm. 1257), który sprowadził dominikanów do Polski i założył ich klasztory w Krakowie, Wrocławiu, Kamieniu Pomorskim, Gdańsku, Płocku, Elblągu i Sandomierzu bł. Czesław Odrowąż (zm. 1242), założyciel klasztorów dominikanów w Pradze i we Wrocławiu, patron Wrocławia św. Rajmund z Penyafortu (zm. 1275) św. Albert Wielki (zm. 1280), doktor Kościoła św. Tomasz z Akwinu (zm. 1274), jeden z największych teologów średniowiecza, doktor Kościoła bł. Humbert z Romans (zm.