5 grudnia Mołojec zawiadomił Komintern (Dimitrowa, który „opiekował się” PPR) o śmierci Nowotki w wyniku zamachu podziemia londyńskiego i o fakcie przejęcia funkcji sekretarza PPR przez samego Mołojca. O swoim spotkaniu z Nowotką nie poinformował. Za pośrednictwem lekarza – członka PPR oraz oficera granatowej policji – uzyskano informację, że Nowotko nie został obrabowany po śmierci, ani też zabity przez Gestapo. Podejrzenia skupiły się na Mołojcu, który ponoć niezgodnie z poczynionymi jeszcze w ZSRR ustaleniami, w myśl których ewentualnym następcą Nowotki miał być Finder, przejął kontrolę nad radiostacją i zaczął podpisywać depesze jako sekretarz KC. Po śledztwie przeprowadzonym przez Edwarda Bonisławskiego, lecz bez przesłuchania samego zainteresowanego i bez wiedzy Moskwy 29 grudnia Finder, Fornalska, Jóźwiak i Gomułka ze względu na zagrożenie dla podziemnej działalności PPR podjęli decyzję o likwidacji Mołojca, która została dokonana przez Jana Krasickiego i Mieczysława Hejmana tego samego dnia na ul. Kamienne SchodkiAndrzej Werblan, „Władysław Gomułka. Sekretarz Generalny PPR”, Książka i Wiedza, 1988, s. 127 ..