W 1939 roku został aresztowany przez Niemców, a następnie wywieziony do Opatowa, gdzie pracował jako organista i dyrygent chórów.
Od 1945 roku objął ponownie klasę teorii specjalnej i kompozycji w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu, gdzie pełnił między innymi funkcje prorektora i dziekana Wydziału Kompozycji, Teorii i Dyrygentury. W 1958 roku został profesorem nadzwyczajnym. Równocześnie prowadził klasę kompozycji w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej we Wrocławiu (od 1955 roku), omawiał programy koncertowe Filharmonii Poznańskiej (1946–1956), współorganizował ogólnopolskie festiwale i konkursy. Był też znanym artystą fotografikiem, długoletnim prezesem poznańskiego oddziału Związku Polskich Artystów Fotografików. Był nauczycielem m.in. Jadwigi Szajny-Lewandowskiej.
Napisał wiele podręczników z zakresu teorii muzyki, w tym Nauka harmonii (1931), Instrumenty muzyczne (1938), Diatoniczne modulacje harmoniczne (1939), O fudze (1962), Akustyka dla muzyków (1964), Sztuka pisania kanonów (1965).
Jego twórczość obejmuje ponad 130 utworów, między innymi:
Muzyka symfoniczna Symfonie (I - VIII) poemat symfoniczny Ratusz poznański op. 52 nr 1 suity na tematy ludowe: Dyngus kujawski i Sceny weselne Koncert skrzypcowy op. 70 Koncert kontrabasowy op. 26 Koncert na flet, harfę i smyczki op.