Najistotniejszymi dla niego siedliskami są: kwaśne buczyny Luzulo-Fagenion żyzne buczyny Dentario glandulose-Fagenion, Galio odorati-Fagenion ciepłolubne buczyny storczykowe Cephalanthero-Fagenion grąd subatlantycki Stellario-Carpinetum grąd środkowoeuropejski i subkontynentalny Galio-Carpinetum, Tilio-Carpinetum łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe Salicetum albo-fragilis, Populetum albae, Alnenion glutinoso-incanae, olsy źródliskowe łęgowe lasy dębowo-wiązowo-jesionowe Ficario-Ulmetum
Okres lęgowy thumb|Młody samiec podgatunku jessoensis (Japonia) Toki Dzięcioły zielonosiwe łączą się w pary wczesną wiosną (początek marca) i wtedy zwracają uwagę obserwatorów osobliwym zachowaniem. Toki zaczynają się w ciepłe i bezwietrzne dni. Od marca do końca maja słychać ich głośne, ale przyjemne dla uszu człowieka, pokrzykiwanie. Poza tym biegają energicznie po pniach, przelatują pomiędzy drzewami i uderzają dziobem w gałęzie. Wydawane bębnienie jest najintensywniejsze w trakcie tworzenia się par i wybierania miejsc na gniazdo. To ptak terytorialny, więc gniazduje pojedynczo i z dala od innych par. Areał zajmowany przez daną parę lęgową obejmuje średnio ok. 1–2 km², choć zdarzają się mniejsze powierzchnie – 0,1–0,2 km². Samce zajętość danego obszaru manifestują długimi lotami.