koagulacja perikinetyczna.
Podczas koagulacji powolnej tylko część zderzeń, wynikających z ruchów Browna cząstek fazy rozproszonej prowadzi do ich łączenia się. W koagulacji szybkiej – wszystkie. Aby utworzyć agregaty, cząstki muszą mieć energię kinetyczną przewyższającą energię wynikającą z negatywnych oddziaływań międzycząsteczkowych.
Koagulacja pod wpływem elektrolitów Koloidy liofilowe są stabilizowane przez tworzenie otoczek solwatacyjnych wokół rozproszonych cząstek. Działanie elektrolitu polega na rozrywaniu tych otoczek. Dodawanie elektrolitu do koloidu liofilowego to tzw. wysalanie. Wysalanie nie zawsze prowadzi do wytrącania stałych agregatów. Czasami powstają, wskutek koacerwacji, kropelki cieczy.
Reguła Hardy’ego-Schultzego, dotycząca koloidów liofobowych, stwierdza, że działanie koagulacyjne jonów posiadających ładunek podwójny jest 80 razy większe niż posiadających tylko jeden ładunek elementarny i ok. 640 razy mniejsze niż jonów z ładunkiem potrójnym.
Z praktycznego punktu widzenia elektrolity koagulujące dzieli się na szeregi. Wyróżnia się: Szeregi liotropowe, np: Li+Na+<K+<NH4+ W szeregu tym Li+ ma najsłabsze działanie koagulacyjne, a NH4+ najsilniejsze. Szeregi Hofmeistera:, np: Cl−>Br−>I−