Terenew (ang. Terreneuvian)
w sensie geochronologicznym – najstarsza epoka kambru. Trwała ok. 20 mln lat, od ok. 541,0 ± 1,0 do ~521 mln lat temu. Jest to najstarsza epoka paleozoiku i najstarsza wyróżniona epoka w dziejach Ziemi. Dzieli się na dwa wieki: fortun i 2. wiek kambru (nie posiadający jeszcze oficjalnej nazwy).
w sensie chronostratygraficznym – najniższy oddział kambru. Dzieli się na dwa piętra: fortun i 2. piętro kambru (nie posiadające jeszcze oficjalnej nazwy).
Ziemia na początku kambru W początku kambru lądy Ziemi tworzyły pięć dużych platform kontynentalnych (kratonów): Laurencja, Bałtyka, Syberia, Kraton Wschodnio-Azjatycki i południowy superkontynent Gondwana. W tym czasie wzrasta w sposób gwałtowny liczba organizmów, tworzących mineralne części szkieletowe, oraz organizmów drążących osady (syndrom Verdun). Atmosfera ziemska w przybliżeniu zawiera 2% swobodnego tlenu (obecnie 21%), co umożliwia rozwój fauny morskiej. Dla rozwoju życia na lądzie stałym taki udział tlenu jest jednak niewystarczający.