Jednostki polskie armii Hallera przejęły ten rejon 16 lipca 1919 1921 – traktat ryski przywrócił Kopyczyńce Polsce od 1 lipca 1925 r.. do 1939 – stolica powiatu kopyczynieckiego w województwie tarnopolskim. Siedziba garnizonu macierzystego Batalionu KOP „Kopyczyńce” 1934-1944 – siedziba gminy wiejskiej Kopyczyńce 1939–1941 – zajęte przez ZSRR 7 lipca 1941 – 23 marca 1944 – okupacja niemiecka. W tym czasie hitlerowcy dokonali zagłady kopyczynieckich Żydów (zob. getto w Kopyczyńcach) 1943–1945 – miejsce schronienia dla polskiej ludności uciekającej z pobliskich wiosek przed atakami OUN-UPA. Doszło do pojedynczych mordów, w których nacjonaliści ukraińscy zamordowali tutaj lub w pobliżu 25 Polaków. 1944–1991 – w składzie rejonu husiatyńskiego Ukraińskiej SRR od 1991 – w niepodległej Ukrainie

Zabytki zamek, dwór – w Kopyczyńcach istniał warowny zamek, który oparł się najazdom Turków i Tatarów i przetrwał do XVIII w. W połowie XVIII w. na miejscu zamku wybudowano klasycystyczny dwór zwany pałacem, zniszczony podczas I wojny światowej. kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny – znajduje się w mieście. Pierwotny kościół był drewniany, wzniesiony w latach 1699–1705 z fundacji podczaszego halickiego Szymona Baworowskiego.