Na początku lat 30. XVI wieku Odrowąż rozpoczął szybką karierę polityczną. W 1533 roku reprezentował ziemię przemyską na sejmie walnym w Piotrkowie. W tym samym roku został kasztelanem lwowskim, a w 1534 roku otrzymał starostwo lwowskie, z którym związana była godność starosty generalnego ruskiego. Między 27 września a 17 października 1535 roku został mianowany wojewodą bełskim, lecz urząd ten sprawował bardzo krótko, gdyż 22 października tego samego roku otrzymał województwo podolskie. Szybkie awanse Odrowąża były współcześnie wiązane z poparciem królowej Bony, która początkowo należała do jego protektorów.

Po śmierci pierwszej żony Odrowąż rozpoczął starania o rękę Anny mazowieckiej, córki księcia Konrada III Rudego i siostry ostatnich książąt mazowieckich Stanisława i Janusza III. Związek zawarto za wiedzą Zygmunta I Starego i Bony Sforzy. Ślub odbył się 27 lutego 1536 roku w kolegiacie św. Jana Chrzciciela w Warszawie, prawdopodobnie w obecności prymasa Andrzeja Krzyckiego i biskupa poznańskiego Jana Latalskiego. Tego samego dnia w warszawskich księgach grodzkich wpisano poręczenie posagu i wiana księżniczki.