za napad na drodze przewidywało łamanie kołem, ćwiartowanie żywcem lub właśnie wbicie na pal. Jeremi wykonywał na Kozakach kary przewidziane ówczesnym prawem dla rozbójników, uznając, że na nie zasłużyli. Należy jednocześnie zwracać uwagę, że Jeremi jak surowo karał za bunt, tak sowicie wynagradzał za lojalność. Niejednoznaczne są oceny zdolności wojskowych Jaremy. Paweł Jasienica odmawiał mu talentu dowódczego, Jan Widacki – przyznawał. W 2018 ukazała się powieść biograficzna o postaci księcia.
Władysław Tomkiewicz jakkolwiek nie odmawiał mu talentów dowódczych, zarzucał przedkładanie prywaty ponad interes państwa, przedstawiał go jako magnata-warchołaWł. Tomkiewicz, Jeremi Wiśniowiecki: (1612-1651, Warszawa 1933. .
Surowym krytykiem był Olgierd Górka, który uważał Wiśniowieckiego za sprawcę nieszczęść Rzeczypospolitej ze względu na jego brutalność. Według Górki Wiśniowiecki był podstępnym rabusiem, groźnym napastnikiem, ale tchórzem wobec poważnego niebezpieczeństwa. Rabował wdowy i sieroty pod rozmaitymi pretekstami (np. Nikoryczynę, Tyszkiewiczową). Obciążył go odpowiedzialnością za klęskę pod Korsuniem, według Górki Wiśniowiecki był w zmowie z Chmielnickim . Zarzucił mu ucieczkę ze Lwowa, którego mieszkańców przedtem obrabowałTamże, s. 102.