48..
Nieczynna latarnia
thumb|Nieczynna, „nowa” latarnia morska w Rozewiu Prawidłowa nazwa: „nowa”, „druga” lub „Rozewie II”
Położenie: 54°49,84′ N 18°20,00′ E Wysokość wieży: 23,8 m Wysokość światła: 72,2 m n.p.m.(funkcjonowało w latach 1875–1910)
Legenda W XVII wieku w okolicach Rozewia rozbił się szwedzki statek, którego cała załoga wraz z kapitanem zginęła. Ocalała tylko córka kapitana, uratowana przez rybaka. Zrozpaczona, zamieszkała w Rozewiu i postanowiła co noc rozpalać ognisko na wzgórzu, by innych żeglarzy nie spotkał taki sam los. Niektórzy mówią, że pomagała jej w tym miejscowa ludność. Córka kapitana paliła ogniska co noc, aż do swojej śmierci. Być może statek szwedzkiego kapitana rozbił się o wystającą w tym miejscu z wody skałę, zwaną przez rybaków „diabelską skałą” lub „czarcim kamieniem”, pod którym zgodnie z rybackimi opowiadaniami siedzi diabeł i topi wszystkie obiekty, które znajdą się w jego zasięgu.
Historia Kalendarium Czynna „stara” latarnia 15 listopada 1822 – uruchomienie latarni 1910 – modernizacja – podwyższenie wieży o stożkową część i dodanie nowej laterny 1978 – modernizacja – podwyższenie wieży o część walcową i wstawienie nowej aparatury optycznej
Nieczynna „nowa” latarnia 1875 – uruchomienie latarni Od 1875 do 1910 – równoczesne funkcjonowanie ze „starą”