Grupa Poetycka „Kontekst” – powstanie grupy według różnych źródeł datowane jest na wrzesień 1971 lub 1972 roku. Grupa została powołana w ramach Koła Młodych przy katowickim oddziale Związku Literatów Polskich (ZLP) z inicjatywy krytyka literackiego Stanisława Piskora. Pozostali członkowie grupy to: Włodzimierz Paźniewski, Tadeusz Sławek, Andrzej Szuba. Według Bożeny Tokarz była to jedna z ważniejszych grup poetyckich Nowej Fali.
Tezy programowe W 1973 roku Stanisław Piskor ogłosił tezy programowe grupy na łamach czasopisma „Student”. „Kontekst” opowiadał się za modelem poezji „pozbawionej dogmatu jednorodności formalnej”. Grupa powoływała się na teorie Noama Chomsky’ego oraz tezę Marshala McLuhana o „mozaikowym” charakterze przekazu telewizyjnego. Dodatkowo członkowie „Kontekstu” zwracali uwagę na metody asamblażu zaczerpnięte ze sztuk plastycznych. „Wychodzimy z założeń artystycznych, które zastaliśmy w sztuce awangardowej. Z drugiej strony staramy się wyciągnąć wnioski ze skutków oddziaływania środków masowej komunikacji oraz faktu istnienia kultury masowej.” – twierdził Piskor. Wypowiedź ta, jako głos polemiczny wobec modelu poetyckiego proponowanego przez grupę Teraz, wzbudziła wiele kontrowersji.