Wiślanie w źródłach z epoki mały|prawo|250px|Fragment Żywota św. Metodego, rękopis Soboru Uspieńskiego z XII w., dotyczący „Księcia pogańskiego, bardzo silnego, siedzącego ... v-Vislě” (Поганьскъ князь сильнъ вельми сѣдя въ Вислѣ, w najstarszych odpisach choć uważanych za „gorsze”Henryk Łowmiański, Początki Polski, t.III, Warszawa 1967, s. 118. – wersja v-Vislěch/въ вислѣхъ) Istnieją trzy lub cztery przekazy źródłowe, które łączy się z plemieniem Wiślan. Najsłynniejszym z nich jest informacja z Żywota świętego Metodego (zwanego też Legendą Panońską) o przepowiedni, której autorem miał być Metody:
Drugim źródłem, które zdaje się potwierdzać istnienie Wiślan jest tzw. Geograf Bawarski, którego autor wymienia plemię Vuislane (Uuislane), bez podania liczby grodów ():
Trzecie źródło to powstała w IX wieku Germania króla angielskiego Alfreda Wielkiego, będąca przeróbką dzieła Orozjusza z V wieku. Zawiera ona wiadomość o Wisle lond (Wisle land), leżącym na wschód od Moraw i graniczącym z DacjąMonumenta Poloniae Historica, tom I, Lwów 1864, s.