thumb|Terytorium na którym zamieszkiwali Lędzianie
Lędzianie, także Lachowie, Lędzanie, Lędzice, Lendisi, Lendzaninoi), staroruskie Лѧхъ (Lęch/LjachMały jus, czyli Ѧ, odpowiadał samogłosce nosowej ę, w języku rosyjskim przeszedł w „ja”, Я./Lach) (1115)Normańskie określenia Lachów nadsańskich z okresu wyprawy Haralda III, 1031 – znajdujące się w Sadze o Haraldzie Hardrada. [w:] Kwartalnik historyczny. t. 108, wyd. 1-3. Towarzystwo Historyczne 2001 – zachodniosłowiańskie plemię lechickie zamieszkujące tereny pogranicza dzisiejszej Polski i Ukrainy.
Nazwa plemienia Lędzianie (*lędo + *ěninъ) pochodzi z prasłowiańskiego oraz staropolskiego słowa „lęda” oznaczającego obszar, równinę, pole nieuprawne przeznaczone lub nadające się pod uprawę roliHenryk Łowmiański, Historia Polski, PWN, Warszawa 1964Henryk Łowmiański, Studia nad dziejami słowiańszczyzny Polski i Rusi w wiekach średnich, UAM, Poznań 1986. Nazwa plemienia wywodzi się bezpośrednio z gospodarki żarowo-wypaleniskowej polegającej na wycinaniu i wypalaniu lasów w celu przygotowania terenu pod pola uprawne. Zgodnie z tym znaczeniem Lędzianin oznaczał rolnika, „wypalacza lasów”L. Krzywicki, Społeczeństwo pierwotne, jego rozmiary i wzrost, Warszawa 1937.