W marcu 1905 odbyło się w Warszawie przy ul. Przemysłowej 1 spotkanie Aleksandra Prystora z Bolesławem Bergerem (który niebawem opuścił spotkanie), Bronisławem Żukowskim i Stefanem Okrzeją, gdzie postanowiono przystąpić do organizowania oddziałów bojowych. Żukowski i Okrzeja mieli w związku z tym wycofać się z bieżącej pracy partyjnej. Prystor obrał pseudonim „Katajama”, Żukowski „Harakiri”, zaś Okrzeja „Ernest”.
Zgodnie z przyjętą koncepcją z czasów 1863, organizacja miała zostać podzielona na „dziesiątki”. Początkowo powstały dwie grupy bojowe. Grupa kierowana przez Bronisława Żukowskiego „Harakiri”, wybrana z dzielnic „Wolska”, „Jerozolimska”, Mokotowska„ i Dolna”, składała się z siedmiu osób: Stanisław Pudyn „Bohun”, Wincenty Halska „Kostek”, Jan Żukowski „Zagłoba”, Bolesław Stępniak „Kowal”, Antoni Niedzielski „Kmicic”, NN „Zdun” i NN „Kowalski”. W oddziale Okrzei „Ernesta”, wybranych z dzielnic „Praga” i „Powązki”, znaleźli się Stanisław Zieliński „Sewer”, Kazimierz Dobrowolski „Kazik”, Szloma Eksztajn „Chłop” i NN. Na początku kwietnia 1904 stworzona została trzecia „dziesiątka” składająca się z bojowców narodowości żydowskiej pod dowództwem Szlomy Eksztajna.