Wyprzedził wówczas Franciszka Bujaka z SN PTT (nota 2,55 pkt.), R. Łuszczyńskiego z SN AKT (nota 2,68 pkt.), Józefa Bujaka (SN PTT) z notą 3,01 pkt. i Aleksandra Rozmusa (SN PTT) z notą 3,35 pkt. Pawłowski wziął też udział w biegu z przeszkodami (startowało w nim 12 zawodników) i zajął 6. miejsce. Na lekkoatletycznych MP zdobył srebrny medal w skoku o tyczce.
thumb|240px|Grób Leszka Pawłowskiego na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Na II Mistrzostwach Polski rozgrywanych od 27 do 29 marca 1921 Pawłowski był drugi w konkursie skoków, za Aleksandrem Rozmusem, który osiągnął najdłuższy skok, lądując na 22 metrze. W tym samym roku został mistrzem kraju w skoku o tyczce. Ustanowił wtedy swój rekord życiowy, który wynosił 3,10 m. W 1922 na Mistrzostwach Polski w Worochcie Pawłowski był trzeci w biegu seniorów I klasy. Potem rozpoczął służbę wojskową w 14. pułku ułanów i wziął udział w I. Mistrzostwach Armii Polskiej w Worochcie, organizowanych przez SN Czarni i zwyciężył w biegu głównym grupy „A” oraz zajął 3. miejsce w biegu patrolowym. W 1924 r. zwyciężył jeszcze w biegu z przeszkodami i w skokach na zawodach SN Czarni, był 5. w Mistrzostwach Lwowa, 3. w międzyklubowych zawodach w Sławsku, 6. w skokach w Mistrzostwach Polski w Krynicy i 4. w biegu z przeszkodami. W 1925 triumfował w I.