w 1899 wraz z Diagilewem stworzyli wpływowe czasopismo pod tym samym tytułem.

Na przełomie wieków tworzył liczne obrazy, w tym portrety, m.in. Maliawina, Wasilija Rozanowa, Andrieja Biełego, Zinaidy Gippius. Pracował również jako nauczyciel sztuki dzieci wielkiego księcia Władimira Aleksandrowicza. W 1902 otrzymał od cara Mikołaja II zamówienie na obraz pt. Spotkanie rosyjskich żeglarzy.

W 1898 pokazał swe prace na zorganizowanej przez Diagilewa „Pierwszej wystawie artystów rosyjskich i fińskich”, a także wystawach „Świat sztuki”, „Secesja” (w Monachium), wystawach Związku Artystów Rosyjskich i in.

Począwszy od końca pierwszej dekady XX wieku Bakst coraz częściej zajmował się tworzeniem scenografii. Wraz z Diagilewem od 1908 współpracował, jako malarz scenografii, w zespole Ballets Russes, m.in. przy „Kleopatrze” (1909), „Szeherezadzie” (1910), „Karnawale” (1910), „Narcyzie” (1911), „Dafnis i Chloe” (1912).

W 1914 został wybrany do petersburskiej Akademii Sztuk. W 1918 zerwał kontakty z Diagilewem i Ballets Russes. Zmarł na chorobę płuc w 1924.

Jego siostrzeńcem był historyk Albert Manfred.

Akwarele

Uwagi

Przypisy M. Wallis, 1974: Secesja. Wydanie II. Wydawnictwo Arkady, Warszawa.

Bibliografia M. Wallis, 1974: Secesja. Wydanie II.