250px|thumb|right|Parkietaż Penrose’a|alt= thumb|240px|Parkietaż, który nie spełnia „reguły równoległoboku” Parkietaż Penrose’a – rodzaj parkietażu odkryty w 1973 r. przez angielskiego fizyka i matematyka Rogera Penrose’a, w którym płaszczyzna pokrywana jest za pomocą dwóch rodzajów figur („kafelków”) tak, aby wzór nie powtarzał się okresowo po przesunięciu.
Jest kilka rodzajów takiego parkietażu. Przedstawiony tutaj, jeden z częściej spotykanych, składa się z dwóch rodzajów rombów („kafelków”) o boku długości 1 każdy, zwanych popularnie „latawce i strzałki” (kites and darts). Jeden romb („latawiec”) ma kąty 72 i 108 stopni, drugi ma kąty 36 i 144 stopnie (nazwa „strzałka” stąd, że dwa takie romby złożone obok siebie tworzą charakterystyczną figurę).
Parkietaż jest układany za pomocą następującej i jedynej reguły: żadne dwa stykające się kafelki nie mogą tworzyć równoległoboku (romby można nieco zmodyfikować dodając „zęby” na obwodzie aby wymusić tę regułę automatycznie, ale parkietaż najlepiej wygląda w wersji „gładkiej”).