Jako trener reprezentacji Polski uzyskał awans do mistrzostw Europy w 1991, w których jego drużyna zdobyła siódme miejsce. Nie zdołał natomiast zakwalifikować się do turnieju olimpijskiego Igrzysk w Barcelonie (1992). Po pierwszych nieudanych meczach kwalifikacji do kolejnych mistrzostw Europy w 1993, z początkiem 1993 został zastąpiony na stanowisku trenera kadry przez Tadeusza Aleksandrowicza. Następnie pracował jako wiceprezes klubu Aspro Wrocław, ale zrezygnował już jesienią 1993, po czym trenował angielski Guildford Kings. W 3 kolejce sezonu 1994/1995 zastąpił Mieczysława Łopatkę na stanowisku trenera Śląska Wrocław. W trakcie tego sezonu w konflikt z nim weszła piątka podstawowych koszykarzy (m.in. Dariusz Parzeński i Robert Kościuk), ale nie uległ im i konsekwentnie wystawiał w składzie juniorów. W kolejnym sezonie (1995/1996) sięgnął natomiast ze Śląskiem po kolejne mistrzostwo Polski. Następnie prowadził drużyny Pogoń Ruda Śląska (1996-1998) i Prokom Trefl Sopot (1998/1999). W tym ostatnim klubie wobec słabych wyników został zwolniony przed końcem sezonu, a zastąpił go jego asystent Krzysztof Koziorowicz.