W trakcie obrony Warszawy był najbliższym współpracownikiem Stefana Starzyńskiego. Na polecenie prezydenta Warszawy został łącznikiem pomiędzy władzami miasta a tworzącą się Służbą Zwycięstwu Polski. Podczas okupacji niemieckiej pozostał na swoim stanowisku. Pełnił funkcję zastępcy Komisarycznego Burmistrza, czyli Wiceprezydenta Miasta. Jego biuro „legitymizowało” fałszywe dokumenty osobiste, legitymacje pracowników miejskich (m.in. dla gen. Michała Tokarzewskiego-Karaszewicza, Stefana Roweckiego, Bolesława Bieruta, Stanisława Dubois). Sam Stefan Starzyński wyznaczył Pawłowiczowi rolę łącznika Zarządu Miejskiego z pierwszymi związkami polskiego podziemia. Aresztowany w 1943 roku, przeszedł kaźń od Pawiaka, poprzez Montelupich do obozu koncentracyjnego w Groß-Rosen.
W maju 1945 powrócił do Warszawy. Leczył się do 1949 a następnie podjął pracę w Biurze Pełnomocnika Rządu ds. Robót Rozbiórkowych w Warszawie. W marcu 1949 został aresztowany i do 18 sierpnia 1953 był przetrzymywany bez wyroku sądowego. Po zwolnieniu z więzienia nie odzyskał już zdrowia. Praktycznie nie wychodził z mieszkania. Zmarł w Warszawie.