Dalsze 8 samolotów (według innych źródeł 11) zbudowano w wersji bombowo-rozpoznawczej B(PR).1. Wersja ta mogła mieć w komorze bombowej zamontowaną platformę mieszczącą 12 kamer różnych typów. Kolejne 13 samolotów ukończono w wersji bombowo-rozpoznawczej Typ 733 Valiant B.PR(K).1, mogącej także służyć jako powietrzny tankowiec. Ostatnie 44 samoloty zbudowano jako powietrzne tankowce Typ 758 Valiant B(K).1. Mogły one także służyć jako bombowce po demontażu zbiorników w komorze bombowej i aparatury tankującej. Prawdopodobnie samoloty te otrzymały aparaturę do tankowania dopiero od 1959 roku. Produkcja wszystkich Valiantów zakończyła się w sierpniu 1957. Co najmniej 7 samolotów zostało później przebudowanych na samoloty walki radioelektronicznej (wariant RCM), wyposażone w generatory zakłóceń i inny sprzęt.
Zbudowano także jeden prototyp znacznie ulepszonej wersji Valiant B.2, przeznaczonej początkowo do wyszukiwania i wskazywania celów (pathfinder). Był on dostosowany do latania na niskich pułapach, ze wzmocnioną strukturą płatowca. Zamówiono 17 sztuk tego wariantu w 1952, lecz po anulowaniu programu ukończony został tylko jeden, oblatany we wrześniu 1953.