Niepowodzenia w zawodzie prawnika, rozczarowanie szachami (czy też zawód miłosny, jak podają niektóre źródła) były przyczyną melancholii Morphy’ego, która przerodziła się w manię prześladowczą. Zabezpieczony materialnie przez rodzinę, z objawami postępującej choroby psychicznej, do końca życia pozostawał bezczynnyWładysław Litmanowicz, Jerzy Giżycki: Szachy od A do Z, s. 743.Stanisław Gawlikowski: Szachy. Warszawa 1976, s. 32..
Zmarł w Nowym Orleanie w 1884 roku na udar mózgu w wieku 47 latBill Price: Historia szachów w 50 ruchach, s. 116..
„Był mistrzem kombinacji. Grał z godną podziwu elegancją i pomysłowością. Preferował atak, inicjatywę, szybki rozwój. Wniósł szczególnie wiele oryginalnych myśli do fazy gry końcowej (…) Określić go można jako artystę przy szachownicy! (…) Uznany został przez potomność i historię za geniusza szachowego”Władysław Litmanowicz, Jerzy Giżycki: Szachy od A do Z. , s. 744..
Według retrospektywnego systemu Chessmetrics, pomiędzy wrześniem 1858 a listopadem 1861 zajmował pierwsze miejsce na świecie. W czerwcu 1859 osiągnął najwyższy w tym okresie ranking – 2743 punktówChessmetrics Player Profile: Paul Morphy.. Dla upamiętnienia go powstało pojęcie liczb Morphy’ego.
Przypisy
Bibliografia