Jan Wyszkowic herbu Łodzia (? – 11 marca 1286) – biskup poznański w latach 1278–1286.

Od 1240 roku był kanonikiem w kapitule poznańskiej. W latach 1246–57 był kanclerzem Przemysła I, a 1257–63 kanclerzem Bolesława Pobożnego. Nie jest znana data jego wyboru na biskupstwo poznańskie, po raz pierwszy jest poświadczony na tym urzędzie 12 października 1278.

W 1283 został wraz z biskupem wrocławskim Tomaszem II powołany przez papieża Marcina IV na mediatora w konflikcie pomiędzy księciem Leszkiem Czarnym a biskupem krakowskim Pawłem z Przemankowa. W tym też roku podjął się misji przekazania paliusza arcybiskupiego Jakubowi Śwince i wraz z biskupami:wrocławskim, włocławskim i płockim udzielił mu święceń kapłańskich i konsekracji arcybiskupiej. W 1285 wziął udział w synodzie w Łęczycy. Był bliskim współpracownikiem książąt Bolesława Pobożnego i Przemysła II.