Rzeczanie (łac. Riaciani, Riezani, Receni.) – średniowieczne plemię słowiańskie zaliczane do południowej grupy Wieletów.

Większość badaczy, wśród nich Lubor Niederle, Reinhold Trautmann czy Jerzy Nalepa, skłaniało się do uznania, że jego nazwa wzięła się od słowa oznaczającego „rzekę”, rekonstruowano ją jako *Rěčane („ludzie mieszkający nad rzeką”). Natomiast Mikołaj Rudnicki wywodził ją od wyrazu „rak” i postulował jako formę pierwotną *Račane lub Raczanie.

Niewiele wiadomo na temat Rzeczan, wzmiankują o nich tylko trzy dokumenty: akt fundacji biskupstwa brandenburskiego z 948 roku oraz dwa przywileje cesarza Ottona I dla klasztoru św. Maurycego w Magdeburgu z 965 i 973 roku. W pierwszym z nich zostali wymienieni dwukrotnie, w liście plemion podporządkowanych tej diecezji i przy określeniu jej południowej granicy. Natomiast w obu przywilejach umieszczono Rzeczan wśród plemion zobowiązanych do płacenia czynszu w srebrze na rzecz klasztoru.