W 1956 r. drugi prototyp Bociana został użyty w Instytucie Lotnictwa do badania silników pulsacyjnych, oblot szybowca z napędem został dokonany przez inż. Janusza Babiejczuka i inż. Sławomira Makaruka. Szybowiec startował na holu za samolotem i na wysokości 600-800 metrów pilot (z pierwszego miejsca w kabinie) uruchamiał 4 silniki pulsacyjne o ciągu 10 kG. Lądowanie odbywało się z wyłączonymi silnikami. Próby wypadły niepomyślnie, szybowiec nie był zdolny do samodzielnego startu i projekt Bocian-Puls nie był kontynuowanyJanusz Babiejczuk, Jerzy Grzegorzewski, Polski przemysł lotniczy 1945 – 1973, Wydawnictwo MON, Warszawa 1974, s. 121..
Dla celów Szybowcowych Mistrzostw Świata w 1956 r. zbudowano szybowiec Bocian-Z. Został wyposażony w nowe klapy i zbiorniki balastu wodnego, wzmocniono w nim podwozie, zmieniono tablicę przyrządów oraz dodano kroplowe zakończenie skrzydełAndrzej Błasik, Andrzej Glass, Stanisław Madeyski (praca zbiorowa), Konstrukcje lotnicze Polski Ludowej, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1965, s. 72.. Julian Nowotarski i Justyn Sandauer zajęli na nim szóste miejsce w kategorii szybowców dwumiejscowych.
W kwietniu 1958 r. oblatano kolejną nieco ulepszoną wersję SZD-9bis Bocian-1D, produkowaną następnie w stosunkowo dużej liczbie (186 egzemplarzy). Zastosowano w niej m.in.