126., a jesienią tego roku, po przeformowaniu jednostki, dowódcą 7 batalionu saperów w Poznaniu. W październiku 1930 roku został I oficerem sztabu inspektora armii, generała dywizji Daniela Konarzewskiego z siedzibą w WarszawieDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 17.. Rozpoczął wówczas również wykłady na Wyższej Szkole Wojennej.
W Warszawie nie przestał prowadzić działalności sportowej, wręcz przeciwnie. W 1932 roku był trzecim wiceprezesem Wojskowego Klubu Sportowego Legia oraz członkiem zarządu PZPNWalne zgromadzenie PZPN, Dziennik Łódzki, nr 53, 22.02.1932. To on, wraz z Dawidem Przepiórką i Bronisławem Nakoniecznikow-Klukowskim wręczyć miał marszałkowi Józefowi Piłsudskiemu dyplom honorowego członka Polskiego Związku Szachowego. Również w okresie międzywojennym rozegrał pojedynki m.in. z dwoma mistrzami świata: przegraną z Aleksandrem Alechinem i wygraną w symultanie w 1935 z J.R. CapablankąPrzebieg rozgrywki. Redagował kącik szachowy w „Polsce Zbrojnej”. Steifer działał w Radzie Naczelnej Polskiego Związku Szachowego, ale także i we władzach Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Od 1938 do wybuchu II wojny światowej pełnił służbę na stanowisku zastępcy szefa Biura Przemysłu Wojennego Ministerstwa Spraw Wojskowych.