środowisko tworzące wcześniej Koalicję Konserwatywną, które w tym samym roku współtworzyło Przymierze Prawicy.
W wyborach parlamentarnych w 2001 mandaty poselskie uzyskały 22 osoby powiązane z SKL, a senatorem został należący do tej partii Zbigniew Religa.
SKL-Ruch Nowej Polski Po wyborach część działaczy postanowiła utrzymać niezależność partii, ośmioro posłów (Dorota Arciszewska-Mielewczyk, Artur Balazs, Zbigniew Chrzanowski, Ireneusz Niewiarowski, Krzysztof Oksiuta, Małgorzata Rohde, Andrzej Wojtyła i Marek Zagórski) wkrótce utworzyło Koło Poselskie Konserwatywno-Ludowe (istniejące do końca kadencji, pod koniec kadencji w 2005 liczyło 5 posłów). 17 listopada rada polityczna SKL wezwała pozostałych posłów do opuszczenia KP PO i skrytykowała Jana Rokitę za zgodę na warunki mające jej zdaniem dyskryminować ugrupowanie.
Od stycznia 2002, po połączeniu z Porozumieniem Polskich Chrześcijańskich Demokratów, partia działała pod nazwą Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe – Ruch Nowej Polski i pod kierownictwem Artura Balazsa.