left|thumb|150px|Chrystus koronuje cesarza Ottona II i księżniczkę bizantyjską Teofano thumb|Cesarz Otton II w 983 roku w Weronie mianuje Wojciecha Sławnikowica biskupem praskim. Relief z Drzwi Gnieźnieńskich (II poł. XII wieku). thumb|Święty Wojciech udziela chrztu królowi węgierskiemu Stefanowi w asyście cesarza Ottona II (po prawej), mal. Gyula Benczúr, 1870 Otton II (ur. 955, zm. 7 grudnia 983 w Rzymie) – król niemiecki od 973, cesarz rzymski od 980 z dynastii Ludolfingów. Syn Ottona I i Adelajdy.
Jego koronacja na króla odbyła się gdy miał 6 lat – 26 maja 961, co było próbą stworzenia przez jego ojca monarchii dziedzicznej. Na cesarza został koronowany również za życia ojca 25 grudnia 967 w Rzymie. Podobny zabieg stosowali później z powodzeniem francuscy Kapetyngowie. W chwili śmierci ojca Otton II miał 18 lat. Przez 7 pierwszych lat swych rządów walczył przeciw niemieckim książętom o utrzymanie niemieckiej korony. W latach 974–977 występował przeciwko niemu brat stryjeczny, książę Bawarii, Henryk II Kłótnik, który cieszył się poparciem władców Polski (Mieszka I) i Czech (Bolesława II). Otto odniósł zwycięstwo i internował Henryka w Utrechcie, z dala od jego poddanych i sojuszników. W ramach represji w 975 roku Otto zaatakował Czechy, jednak nie odniósł większych sukcesów.