Według szacunków około 500 wiernych działających aktywnie w organizacjach związanych z Augsburskim Kościołem Ewangelickim zostało zabitych w obozach.
Lata powojenne thumb|Wnętrze kościoła w Ligotce Kameralnej, 1949 r. thumb|Kościół w Olbrachcicach, wybudowany w latach 1946–1948 Likwidacja Kościoła śląskiego wydawała się korzystnym rozwiązaniem dla lokalnych władz czeskich, ponieważ likwidowała problem mniejszości polskich, a instytucje czeskie zyskiwały majątek oraz dużą liczbę wiernych. Strona czeska usiłowała dowieść, że Augsburski Kościół Ewangelicki sam zrzekł się autonomii w 1938, podporządkowując się władzom Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP. Mówiono, że Kościół stanowił wcześniej narzędzie „polskiej irrendy”, charakteryzował się nacjonalizmem i antyczeskością. Przywoływano również fakt podpisania volkslisty przez część jego księży. Ewangelicki Kościół Czeskobraterski pragnął podporządkować sobie dawne zbory śląskie, z zachowaniem jednak ich językowej i wyznaniowej specyfiki. Miało być to też szansą dla dotychczasowych duchownych augsburskich do pracy w większym Kościele.