Z inicjatywy śląskiego duchowieństwa, 19 listopada 1918 Rada Narodowa Księstwa Cieszyńskiego zwróciła się z wnioskiem do Konsystorza Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Warszawie o czasowe objęcie swoim zarządem miejscowych zborów.
Na mocy decyzji Konsystorza Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego z dnia 16 grudnia 1918 ogłoszono przyłączenie do niego zborów na terenie Śląska Cieszyńskiego. 20 grudnia 1918 w Cieszynie odbyło się spotkanie biskupa Juliusza Burschego z przedstawicielami każdej z cieszyńskich parafii. Na zebraniu postanowiono o uznaniu Rady Narodowej Księstwa Cieszyńskiego jako jedynej władzy na tym terenie oraz zwierzchnictwa konsystorza warszawskiego.
Zbory ze Śląska Cieszyńskiego, należące uprzednio w strukturze Kościoła ewangelickiego austriackiej Przedlitawii do senioratu śląskiego superintendentury morawsko-śląskiej, utworzyły nowy seniorat śląski, działający pod administracją Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP. Seniorat obejmował parafie położone po obu stronach Olzy. Miało to jednak charakter tymczasowy, do czasu rozwiązania sporów granicznych. Na czele senioratu stanął ks. senior Franciszek Michejda.
Podział tego terenu decyzją rady ambasadorów z dnia 28 lipca 1920 pozostawił sześć zborów poza granicą Polski.