Tam został pochowany na miejscowym cmentarzu Kule; grób jego uległ zniszczeniu pod koniec XX wieku, szczątki natomiast zostały przez rodzinę ekshumowane i pogrzebane w 1995 na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 12-4-22/23).
Za swe zdjęcia został nagrodzony złotymi medalami na wystawach fotograficznych: w Paryżu w 1895 (fotografie lodowców azjatyckich) oraz w Warszawie w 1901 (portrety mieszkańców Azji). Był członkiem Rosyjskiego Towarzystwa Geograficznego w Petersburgu oraz Rosyjskiego Towarzystwa Aklimatyzacji Geograficznej i Botanicznej w Moskwie. Otrzymał liczne odznaczenia, m.in. Złotą Gwiazdę Emira Buchary, jak również Order Świętego Włodzimierza IV klasy, Order Świętej Anny III klasy oraz carskie ordery pomniejszej rangi.
Zostawił po sobie zbiór unikatowych na skalę światową fotografii dokumentujących ginący świat dawnej Buchary, Samarkandy, pamirskich koczowników i chanatów Dachu Świata. W 2009 prezentowano wystawę zdjęć autorstwa Barszczewskiego w Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu, a w 2010 roku w Domu Polonii w Warszawie. Na jego cześć botanik W.