Historia Najstarsza część herbu, pochodząca z przełomu XIV/XV wieku, to pole lewe dolne, na którym ukazano Michała Archanioła jako zwycięskiego pogromcę demona, który depcze leżącego pod jego stopami upadłego anioła. Michał Archanioł widniał zawsze ze skrzydłami i kolistym nimbem wokół głowy, w długich szatach ewentualnie w krótkiej rycerskiej tunice lub zbroi. W prawej ręce trzymał miecz czy włócznię, w lewej łańcuch. Na ogół św. Michał przebijał paszczę demona włócznią bądź kierował w jego stronę uniesione ostrze gorejącego miecza. Na sanockiej tarczy herbowej anielski wojownik trzyma w lewej dłoni koniec łańcucha uwiązanego wokół szyi i krępującego zwyciężonego szatana zgodnie z objawieniem doznanym przez św. Jana (Ap 20.2). Motywy łańcucha spotykane są również w sztuce śląskiej, oraz ikonografii niemieckiej oraz południowofrancuskiej. Ten widok stanowił herb miasta na przełomie XIV i XV wieku. W późniejszych czasach dodano kolejne pola. Pole przedstawiające zielonego węża w koronie połykającego dziecko na białym tle. Zostało dodane do herbu miasta w XVI wieku. Jest to herb Sforzów, z którego pochodziła Bona Sforza d’Aragona – w XVI wieku żona Zygmunta Starego, władcy Polski i Litwy, władczyni Zamku Królewskiego w Sanoku.