Ryt mozarabski (hiszpański) – katolicki ryt właściwy dla Półwyspu Iberyjskiego w VI-XI w., w zmienionej postaci żywy również dziś głównie w Toledo i Salamance.
Nazwa Większość badaczy wywodzi termin „mozarabski” od arabskiego określenia musta'rab, które oznacza osobę zarabizowaną (taką, która przyjęła arabskie zwyczaje i kulturę). Rzadziej spotyka się etymologię z hiszpańsko-łacińskiego złożenia Mixto-Arabic.
Proponuje się również określenia zastępcze, jak: ryt gocki, toledański, izydoriański; badacz chrześcijańskich rytów zachodnich Dom Férotin stosował termin ryt wizygocki.
Historia Pochodzenie i początki W pierwszych wiekach chrześcijaństwa Kościół nie posiadał zunifikowanej liturgii. Tę różnorodność wzmocnił upadek Imperium rzymskiego, gdyż utrudniła się komunikacja pomiędzy prowincjami dawnego Imperium. Stąd już w V w. możemy mówić o odmiennych rytach: wschodnim, rzymskim, gallikańskim i właśnie mozarabskim.
Dowodem na tak wczesny rozwój liturgii mozarabskiej jest fakt, że pozbawiona ona była wpływów ariańskich (ariańscy Wizygoci przybyli z Francji do Hiszpanii w 587 r.;