Norsk Lundehund – jedna z ras psów, należąca do grupy szpiców i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji północnych szpiców myśliwskich. Nie podlega próbom pracy. Należy do grupy 5 FCI.
Rys historyczny Słowo Lunde w języku norweskim oznacza maskonura, stąd lundehund oznacza psa przeznaczonego do polowań na te ptaki. Hans Räber zakładaHans Räber "Encyklopedia Psów Rasowych" Tom I, str. 580, że norweski lundehund wywodzi się z rejonów miasta Maastad na Værøy i przodkami jego były mniejsze psy służące do pilnowania stad owiec i kóz na tej wyspie. Pierwsze udokumentowane opisy tej rasy psów pochodzą z roku 1591 i zostały sporządzone przez Schønebøla. W 1753 roku opublikowano książkę biskupa z Bergen, Erika Pontopidana, pod tytułem: "Det første Forsøg paa Norges naturlige Historie". Zawiera ona m.in. takie informacje o lundehundzie: "Do łapania ptaków pies ten szkolony jest w krajach północnych, gdzie nie można wspiąć się za nim po stromych skałach. Na Røst i Varøy, gdzie łapanie ptaków jest najbardziej popularne, każdy chłop trzyma nawet do 20 takich psów." thumb|left|250px|Norsk Lundenhund na wyspie Værøy, skąd ta rasa pochodzi W tamtych czasach wartość użytkowego lundehunda mogła sięgać wartości krowy, ponieważ liczba złapanego ptactwa przez takiego psa sięgała nawet do 130 sztuk przez jedną noc.