Założenia W przetwarzaniu współbieżnym największe zagrożenie dla bezpieczeństwa systemu stanowi globalny stan, który może zostać w dowolnej chwili zmieniony przez dowolny wątek. Klasyczne mechanizmy synchronizacji, takie jak muteksy i semafory, są skomplikowane w użyciu, a analiza większych systemów z nich korzystających jest nieefektywna. Zamiast nich, mechanizm współbieżności w Erlangu opracowano na bazie matematycznego modelu znanego jako Actor model, który został zaprezentowany w 1975 roku. W celu eliminacji skutków ubocznych część sekwencyjną Erlanga zaprojektowano jako język funkcyjny. Ponieważ wszystkie funkcje są z założenia bezstanowe, wykonywane równolegle zadania nie współdzielą między sobą żadnych danych a zatem nie mogą przypadkowo wpłynąć na przebieg innego zadania, co mogłoby zakończyć się awarią. Z tego powodu w Erlangu nie istnieje pojęcie wątku – wszystkie zadania są procesami.