We wczesnym średniowieczu naczynia domowe wykonane z drewna lub gliny wyparły częściowo naczynia cynowe, a z racji na łatwość ich uszkodzeń (giętkość) wędrowni konwisarze odlewali na poczekaniu nowe wyroby ze starych.
Przedmioty cynowe wykonywano głównie techniką odlewania, formy wykonywano m.in. z łupka, płaskie wykuwano z blachy, a naczynia wieloboczne lutowano z przyciętych płyt cynowych.Zdobiono je różnymi technikami, często równocześnie stosowano ich kilka, jak: cyzelowanie, grawerowanie, puncowanie, relief.
Stosowano różnej jakości stopy, do najlepszych dodawano miedź, antymon, bizmut, do mniej wartościowych ołów.W XVI i XVII wieku często stosowano także złocenie i srebrzenie naczyń lub łączono cynę z miedzią lub brązem, a w XVIII i XIX wieku barwiono cynę lakierem.
Od XIX wieku importowano cynę z Ameryki Południowej, Azji i Afryki, głównie na potrzeby przemysłowe, a naczynia cynowe stopniowo wypierały wyroby z porcelany, fajansu i metali naśladujących srebro.
Rzemieślnik zajmujący się konwisarstwem to konwisarz. Konwisarze odlewali niekiedy także dzwony i działa, co sprawia, że nigdy nie było wyraźnej granicy pomiędzy nimi a ludwisarzami.
Zobacz też
konwisarstwo w Polsce