Keratotomia promienista, keratotomia radialna — operacyjna technika okulistyczna stosowana jest najczęściej w leczeniu krótkowzroczności i astygmatyzmu u osób po ukończeniu 18 roku życia. Technika zabiegu polega na wykonaniu kilku (4–8) promienistych nacięć na obwodowej powierzchni rogówki o długości około 3 do 5 mm i głębokości do 0,1 mm, za pomocą diamentowego lub laserowego keratotomu. W zależności od lokalizacji, głębokości i odległości od siebie nacięć, uzyskuje się różne spłaszczenie centralnej, odpowiedzialnej za refrakcję, części rogówki.
Historia Pierwsze zabiegi polegające na celowym nacinaniu gałki ocznej pacjentów mogące leczyć krótkowzroczność, pochodzą z 1953 roku nad którymi pracował japoński naukowiec Sato. Jednak technika ta została dokładnie opracowana i opisana, przez rosyjskiego okulistę i profesora Rosyjskiej Akademii Nauk Światosława Fiodorowa w 1974 roku. Według źródeł encyklopedycznych profesor Instytutu Moskiewskiego, Fiodorow miał pewnego dnia zauważyć iż: młody chłopiec przywieziony kilka dni wcześniej do szpitala po tym jak stłuczone okulary powbijały się w jego rogówkę, odznaczał się znacznie lepszym wzrokiem niż miało to miejsce przed wypadkiem. Profesor Fiodorow zauważył iż było to związane z nacięciami rogówki wywołanymi odłamkami szkła.