Również od tego roku przedsiębiorstwo nosiło nazwę „Victoria”, nadaną przez założyciela przedsiębiorstwa, Karla Elsenera, na cześć swej zmarłej tego roku matki. W 1921, po wprowadzeniu stali nierdzewnej, tzw. „inox” (od francuskiego terminu acier inoxydable, oznaczającego stal nierdzewną) do swoich produktów, spółka przyjęła nazwę „Victorinox” („Victoria” + „Inox”).

W 1934, pod wpływem wizyty właściciela na targach w Lipsku, przy fabryce powstał pierwszy w Szwajcarii schron przeciwlotniczy. W tym czasie firma borykała się z problemami tworzonymi przez dumpingowe praktyki niemieckich wytwórców z Solingen. W czasie wojny Victorinox produkował noże wojskowe, bagnety i kordziki oficerskie dla wojska. Dla ochrony zakładu powołano straż przemysłową Betriebswehr, liczącą 15-19 mężczyzn w wieku ponad 50 lat. W roku 1941 na wypadek agresji niemieckiej sporządzono plany unieruchomienia wszystkich maszyn oraz ukrycia ważnych ich części w górach, tak, aby ewentualne zajęcie zakładów nie przyniosło Niemcom żadnych korzyści. Po wojnie produkty firmy stały się popularne wśród żołnierzy amerykańskich, w wyniku czego szwajcarski scyzoryk stał się najbardziej znanym symbolem Szwajcarii w USAStephen Halbrook Szwajcaria i naziści.