Centre universitaire des langues orientales vivantes, Uniwersyteckie Centrum Żywych Języków Orientalnych, od 1968 do 1971 – a obecną nosi od 1971. Od 1971 do 1984 była związana z Uniwersytetem Nowa Sorbona (Paryż III).
Siedziba Szkoła początkowo mieściła się przy Bibliotece Narodowej w Paryżu, przy rue Neuve-des-Petits-Champs. Od 1874 siedziba główna znajduje się przy rue de Lille (VII dzielnica Paryża), sale wykładowe od 1969 do 2011 też przy Quai Voltaire, rue Censier, rue Broca i rue Riquet, a także w gmachach uniwersytetów Porte Dauphine (XVI dzielnica Paryża), oraz w Clichy i w Asnières pod Paryżem.
W 2011 wszystkie wydziały zostały połączone z Uniwersytecką Biblioteką Języków i Cywilizacji (Bibliothèque universitaire des langues et civilisations, BULAC) w Paryżu, przy rue des Grands-Moulins (XIII dzielnica). W zabytkowym budynkiem przy rue de Lille zostały tylko ośrodki badawcze i reprezentacyjne salony.
Nauczanie i badania Pierwszymi językami nauczanymi były: arabski (klasyczny i mówiony), turecki, krymskotatarski, perski i malajski. Stopniowo dokładano nowe języki (słowiańskie wprowadzono w 1831).