Wyznała: „Myślałam, że pieniądze, które zarobiłam podczas sprzedaży wytwórni płytowej wystarczą [do utrzymania się w Londynie], ale stopniowo zaczęłam je tracić. Musiałam wydać tak dużo na zamawianie taksówek i jedzenie! Przestałam zamiawiać wszędzie taksówki, chodziłam po klubach i przedstawiałam się jako piosenkarka”. Przyznała także, że „musiała przestawić się ze skromnej introwertyczki, 'prawdziwej' Jawajki w niezmieszaną, nielękliwą, 'podrobioną' Jawajkę”. W 1998 wyznała w wywiadzie dla magazynu „Billboard”: „Marzyłam o karierze międzynarodowej, ale producenci nie przyjeżdżali do Indonezji, by szukać talentów, skoro były one osiągalne w ich własnych krajach. To ja musiałam pojechać do nich. Byłam ciekawa i myślę, że dobrze się zmienić. W Indonezji nie było takiego przepływu informacji. Teraz wszystko pochodzi z jednego źródła. No, i Internet nie był tak ogromny, jak jest teraz”.