Język makian zachodni (makian barat, makian luar), także moi – język używany w prowincji Moluki Północne w Indonezji, m.in. na wyspie Makian (zachodni fragment) i w grupie wysp Kayoa. Według danych z 1977 roku posługuje się nim 12 tys. osób, w tym 7 tys. na Makian oraz 5 tys. na wyspach Kayoa. Dodatkowe skupiska jego użytkowników są obecne na wyspie Halmahera (południowo-zachodnie wybrzeże oraz region Malifut).
Jest przedstawicielem rodziny języków północnohalmaherskich, jednej z grup zakwalifikowanych do postulowanej rodziny zachodniopapuaskiej. Jego bliższe związki z innymi językami rodziny są jednak trudne do ustalenia. Ponadto jest zupełnie odrębny od pobliskiego języka makian wschodniego (taba, makian dalam), który należy do rodziny austronezyjskiej.
Jest określany różnymi nazwami: zachodniomakiański (makian barat, makean barat), makian luar, moi, jitinee, titinee, destine, likil. Sami użytkownicy posługują się nazwą „moi”, która jednocześnie określa wyspę Makian. Taką samą nazwę nosi język moi z północno-zachodniej Nowej Gwinei, również włączony do propozycji rodziny zachodniopapuaskiej. Zbieżność nazw, jeśli nie przypadkowa, może być śladem historycznych kontaktów handlowych. Określenie „Moi Tesité” (oficjalnie w j. indonez.