W latach osiemdziesiątych został pierwszym na Białostocczyźnie mężem zaufania Stowarzyszenia im. Maksymiliana Kolbego z Freiburga (Niemcy), koordynując rozdysponowanie pomocy materialnej i medycznej tej organizacji dla byłych więźniów hitlerowskich obozów koncentracyjnych. Zawsze, o ile zaistniały takie potrzeby, udzielał pomocy merytorycznej kombatantom i ich rodzinom, w szczególności w sprawach odszkodowań za krzywdy doznane w czasie wojny i okupacji. Prowadził szeroko zakrojoną współpracę m.in. ze szkołami, instytucjami kulturalnymi i naukowymi, władzami publicznymi i organizacjami o podobnym profilu działania.
Za swą działalność konspiracyjną oraz pro publico bono otrzymał m.in. Krzyż Partyzancki (1971), Krzyż Oświęcimski (1987) oraz Krzyż Kawalerski (1982) i Oficerski (2001) Orderu Odrodzenia Polski.
Przypisy Państwowe Muzeum na Majdanku, Więźniowie, Link Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 września 2001 r. o nadaniu orderów i odznaczeń, Monitor Polski 2001, nr 45, poz. 726.
Bibliografia