Ormiański Kościół Ewangelicki (orm. Հայ Աւետարանական Եկեղեցի) – zbiorcza nazwa licznych ormiańskich wyznań ewangelickich, biorących swój początek w Kościele protestanckim, założonym 1 lipca 1846 r. w Konstantynopolu w Turcji przez grupę reformatorsko nastawionych wiernych Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego.
Historia W XIX wieku społeczność ormiańska w Konstantynopolu przeżywała okres przebudzenia intelektualnego i kulturalnego. W środowiskach inteligenckich powszechne stało się studiowanie Biblii. Pod patronatem ormiańskiego patriarchatu Konstantynopola utworzono instytut badawczy, którego głównym celem było kształcenie duchownych Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego. Kierowanie instytutem powierzono Grigorowi Peszdimaldżjanowi, jednemu z czołowych intelektualistów tamtych czasów.
Jednym z rezultatów tego przebudzenia kulturalnego było powstanie stowarzyszenia pod nazwą „Unia Opieki”. Jego członkowie spotykali się w celu wspólnego studiowania Biblii. Podczas tych spotkań dyskutowano te elementy tradycji Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego, które wydawały się stać w sprzeczności z literą Pisma Św. i proponowano ich zniesienie. Spotkało się to ze zdecydowanym sprzeciwem ze strony hierarchii Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego.