W XII wieku wykorzystywano je powszechnie w Hiszpanii, szczególnie w Walencji i Sewilli.
Czwartym, podstawowym stylem pisma arabskiego jest Taligh. Jego początki sięgają XI wieku, jednak najbardziej popularne stało się w wieku XIII – używane było przede wszystkim w książkach z poezją oraz tłumaczeniach międzyliniowych Koranu. Taligh wyróżniał się pochyłym układem i wydłużeniami liter końcowych. Perski kaligraf Mir Ali Tabrizi opracował odmianę tego stylu – pismo Nastaligh. Cechowała je lekkość, fantazyjność i jednocześnie prostota liter.
Wynalazkiem osmańskich kaligrafów była także tugra (emblemat władcy), która pojawiała się na firmanach, monetach, jarłykach, pomnikach itp. Na tugrę składało się imię sułtana, imię jego ojca, tytuł chana oraz formuła al-muzzafar da'im (arab.: zawsze zwycięski).
Kaligrafia często stanowi jeden z elementów zdobniczych architektury. Do najważniejszych przykładów tego rodzaju sztuki należy wykonany w stiuku, sześciometrowy mihrab w sali zimowej w Meczecie Piątkowym w Isfahanie, który stworzony został w 1310 roku przez Hajdara, ucznia Jakuta al-Mustasimiego.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Sztuka kaligrafii arabskiej
Kategoria:Byłe Artykuły na Medal