św. Augustyna Rozmowy duszy z Bogiem, (Bydgoszcz 1761). W 1761 Maciej Łubieński został kanonikiem i dziekanem kapituły warmińskiej. Na początku bezkrólewia po śmierci Augusta III prymas mianował go w listopadzie 1763 posłem do Rzymu, Neapolu i Wenecji. Będąc w maju 1764 w Rzymie, uzyskał od papieża odpusty dla katedry we Fromborku. Zakończył swą misję opuszczając w lipcu 1764 Wenecję. Jako dziekan kapituły gnieźnieńskiej zajmował się odbudową spalonej w 1760 katedry i z własnych funduszów odnowił ołtarz św. Wojciecha i konfesję nad jego grobem. W 1768 zrzekł się kanonii i dziekanii warmińskiej w zamian za probostwo Świętego Michała w Krakowie. Pozostawał w przyjaznych stosunkach ze swą siostrą, wpływową na wiedeńskim dworze Heleną hrabiną de Salmour, której w r. 1766 odstąpił swój spadek po wuju Franciszku Bielińskim zaś 1768 swoje dziedziczne dobra mnichowskie gdzie był fundatorem nowego kościoła w Mnichowie pod wezwaniem Świętego Szczepana, budowanego w latach 1765–1770. Zmarł w Gnieźnie pochowany został w tamtejszej katedrze w kaplicy Łubieńskich.
Przypisy
Bibliografia Emanuel Rostworowski Łubieński Maciej Józef (ok. 1715?–1770) [w:] „Polski Słownik Biograficzny” tom. XVIII wyd. 1973 str.