Statyczna próba rozciągania – podstawowa metoda badań wytrzymałościowych materiałów konstrukcyjnych.
Badanie polega na osiowym rozciąganiu znormalizowanej próbki ze stałą szybkością w temperaturze pokojowej (10–35 °C), obniżonej lub podwyższonej, aż do jej zerwania. Próbką jest odpowiednio przygotowany pręt o przekroju okrągłym, prostokątnym, kwadratowym lub sześciokątnym o znormalizowanych wymiarach. Próbę przeprowadza się wykorzystując urządzenie zwane zrywarką. W czasie próby rejestruje się zależność siły rozciągającej od przyrostu długości próbki. Gotowy wykres, będący wynikiem takiego pomiaru, jest przedstawiony jako nominalne naprężenie σ1 w funkcji nominalnego odkształcenia Nominalne naprężenie σ1 jest to stosunek przyłożonej siły rozciągającej F do pola przekroju początkowego S0. Wydłużenie nominalne to stosunek wydłużenia bezwzględnego Δl do długości początkowej l0,
gdzie:
– długość próbki obciążonej siłą rozciągającą F, – długość próbki nieobciążonej,